Каде беше утврдено дека времето на војна е истовремено и време на глупост? Кој напишал дека кога грмат топовите, музите не само што молчат туку треба и да се срамат? Ова се подготвуваше долго време, но она што се случи со јавниот дискурс во Израел оваа недела ги урива сите досегашни рекорди на нискост.
Невозможно е да не се сетиме на победничките албуми и на песните на славата од 1967 година. „Насер го чека Рабин, ај, ај, ај“ денес изгледа суптилно во споредба со ѓубрето што се слуша сега. А кој би помислил дека ќе ни недостига „О, Шарм ел Шеик, повторно се вративме кај тебе“. Денес е: „Конечно ќе можеме да живееме слободно, конечно ќе можеме да дишеме, Израел е слободен, Иран е слободен, сите го слушаат рикот на лавот, алелуја за воздухопловството, алелуја за армијата… Вие сте нашата голема гордост“ (текст: Пнина Розенблум).
Но не станува збор само за песните, туку и за јавниот и медиумскиот дискурс. Ултранационалистички – веќе сме навикнати на тоа; милитаристички – и тоа е нормално. Сè е поместено надесно; нема простор за сомнеж, за опозиција, за прашалници или за нешто помалку од почит и пофалби кон Израелските одбранбени сили – и тоа е карактеристика на војната. Тишина – ние пукаме. Само патриотизам во телевизиските и радио студија и на социјалните мрежи. Она што овој пат е поинакво е нивото на дискурсот – или подобро кажано, неговото незамисливо ниско ниво. Никогаш досега не било толку празно, клишеизирано и затапувачко.
Поранешен фудбалер се смета за глас на мудроста, воено-полициски офицер за глас на моралот. Секој персиски Евреин е аналитичар. На куклите на конец, познати како воени дописници и нивните колеги што покриваат надворешна политика, кои исто така се приклучија на хорот, им се придружи нова гарда аналитичари – тип што никогаш порано не ги исполнувал толку густо и толку ексклузивно етерот и социјалните мрежи. Баражи на перење мозок какви што овде никогаш не се видени. Така изгледа по две и пол години без вистинско новинарство, без дури и минимално покривање на војната во Газа.
Обидете се да најдете барем еден глас на разумот, некој што има нешто да каже, кој навистина знае нешто. Ниту еден. За Пурим, медиумската личност Аври Гилад е пилот на воздухопловството, а детскиот забавувач Јувал Шем Тов пее на фарси. Сите се толку радосни – зошто? Или можеби сè ќе заврши со солзи. Но не е прифатливо дури ни да се спомене таа можност. Оргијата на атентати е во полн ек, секој погодок е повод за славење.
Во студиото на новинарот Шарон Гал, забавата е во полн тек: израелската продажба на оружје ќе достигне нови височини, и сите зујат од задоволство. „Монтажни линии насекаде низ Индија… Ја освоивме Индија… Ни требаат 1,4 милијарди Индијци да произведуваат за нас“. Каков ветувачки нов свет ќе ни отвори оваа војна. Сега веќе не станува збор само за „ослободување на земјата“, туку за пари – многу пари.
Поттикнувањето не знае за граници. Демонстрант што поминува со голема брзина покрај телевизиска екипа е национален скандал што бара строга казна. Доселеник што убива двајца земјоделци предизвикува само проѕевање. Малечка европска донација за организација за човекови права се претставува како странско мешање во државните работи. Обид за соборување режим во странска земја со бомбардирање се смета за легитимен демократски потег. Колку далеку ќе одиме?
Секој очаен обид да се слушне барем еден интелигентен глас е осуден на неуспех. Додека на странските телевизиски мрежи се водат интелигентни разговори за војната, овде зборуваат само глупоста и незнаењето. Додека таму објаснуваат што навистина се случува во Иран и Либан, овде известуваат од свадба на паркинг — бескрајни глупости се главната содржина, без суштинска расправа. Така глупоста на масите се шири како радиоактивен облак, уништувајќи сè на својот пат.
Може да стане и полошо. Погледнете ја „духовната советничка“ на американскиот претседател Доналд Трамп, назначена за шеф на неговата „Канцеларија за вера во Белата куќа“. Евангелистка за света војна: „Го слушам звукот на победата. Го слушам звукот на викање и пеење. Слушам звук на победа. Господ вели дека е завршено. Слушам победа! Победа! Победа!“ – вреска таа во екстаза. Наскоро ќе биде тука.
(Авторот е новинар)
ЈАЗИКОТ НА КОЈ СЕ НАПИШАНИ, КАКО И СТАВОВИТЕ ИЗНЕСЕНИ ВО КОЛУМНИТЕ, НЕ СЕ СЕКОГАШ ОДРАЗ НА УРЕДУВАЧКАТА ПОЛИТИКА НА „СЛОБОДЕН ПЕЧАТ“
The post Сите во оваа земја полудеа appeared first on Слободен печат.
